Klub profesora Tutki
Gustaw Holoubek jako profesor Tutka opowiada przyjaciołom w kawiarni historie pełne subtelnego humoru, paradoksów i życiowej mądrości. Poetycki, czarno-biały serial Andrzeja Kondratiuka na podstawie prozy Jerzego Szaniawskiego (1966–1968, 14 odcinków).

Odcinki
- 1. Profesor Tutka wyjaśnia sens tajemniczego rysunku
- 2. Profesor Tutka był dziennikarzem
- 3. Okno
- 4. Profesor Tutka wśród melomanów
- 5. Wykład profesora Tutki w Wyższej Szkole Handlowej
- 6. Profesor Tutka daje przykład opowiadania pogodnego
- 7. O kobiecie interesującej
- 8. O słowie drukowanym
- 9. O złodzieju
- 10. O miłym staruszku
- 11. Motylek
- 12. O twórczości najmłodszych
- 13. Przygoda na korytarzu
Cztery osoby przy kawiarnianym stoliku. Jedna opowieść, która potrafi zmienić sposób patrzenia na świat. „Klub profesora Tutki” to jeden z najbardziej osobnych i urokliwych polskich seriali telewizyjnych lat sześćdziesiątych. Nie ma tu pościgów ani sensacyjnych zagadek: najważniejsze wydarzenia rozgrywają się w słowach, wspomnieniach, skojarzeniach i wyobraźni bohaterów. Dzięki temu seria pozostaje niezwykle świeża — przypomina, że inteligentna rozmowa sama może być widowiskiem.
Przy stoliku profesora Tutki
W niewielkiej, zacisznej kawiarni spotykają się czterej znajomi: profesor Tutka (Gustaw Holoubek) oraz sędzia (Henryk Borowski), mecenas (Mieczysław Pawlikowski) i lekarz (Kazimierz Opaliński). Zwykle to profesor zostaje narratorem kolejnej historii. Umie opowiadać o rzeczach z pozoru błahych — rysunku dziecka, oknie naprzeciwko, przedziwnym spotkaniu czy przeczytanej książce — tak, że zwykły epizod staje się przypowieścią o ludziach.
Wspólna sceneria spaja odcinki, lecz każdy z nich jest osobną miniaturą. Opowieści Tutki przenoszą widza z kawiarnianego stolika do świata wspomnień i wyobrażeń. Nie zawsze chodzi o puentę czy prosty morał. Niekiedy najciekawsze jest niedopowiedzenie — chwila, w której słuchacze i widzowie zastanawiają się, co właściwie wydarzyło się naprawdę, a co dopowiedział sobie narrator.
Od literatury do telewizji
Serial oparto na opowiadaniach Jerzego Szaniawskiego, pisarza i dramaturga, autora literackiej postaci profesora Tutki. Szaniawski potrafił łączyć lekkość anegdoty z filozoficzną refleksją, delikatną ironią i poetyckim wyczuciem. Jego profesor nie jest stereotypowym uczonym wygłaszającym wykłady, lecz spostrzegawczym obserwatorem życia i mistrzem gawędy. Tę szczególną tonację ekranizacja zachowuje: historie często rozpoczynają się niewinnie, by odsłonić paradoks ludzkiego zachowania, naturę pamięci albo niespodziewane znaczenie drobnego zdarzenia.
Andrzej Kondratiuk, reżyser i scenarzysta adaptacji, nadał opowiadaniom wyraźnie filmowy rytm, nie odbierając im literackiego uroku. Kameralna inscenizacja, oszczędne dialogi i krótkie formy sprawiają, że serial bywa bliski telewizyjnemu teatrowi, ale pozostaje samodzielnym, pomysłowym dziełem filmowym.
Gustaw Holoubek i aktorskie mistrzostwo
W tytułowej roli Gustaw Holoubek tworzy postać ujmującą spokojem, inteligencją i ironicznym uśmiechem. Nie potrzebuje wielkich gestów: czasem wystarczą pauza, spojrzenie albo nieznaczna zmiana tonu głosu. Profesor zdaje się rozumieć więcej, niż wypowiada na głos, a jego opowieści są równie ważne dla przyjaciół, jak dla widza.
Partnerują mu znakomici aktorzy: , i . W kawiarni pojawia się również . To właśnie spotkanie różnych temperamentów nadaje narracji lekkość; uważne słuchanie i dyskretne reakcje są równie istotne jak sam monolog profesora.